Dwie młode mamy i jedna maszyna do szycia

Kilka lat temu obie uczyły się krawiectwa. Jedna z nich wybrała szkołę szycia u sąsiadek misji i, jak pisała nam wtedy s. Alina, była „bardzo zadowolona”.

Dziś obie są młodymi mamami. I obie przyszły w ostatnich tygodniach do sióstr.

Pierwsza przyszła podziękować. Spędziła w szpitalu ponad dwa miesiące, a teraz wróciła do domu z córeczką. Dziewczynka jest zdrowa, rośnie i ma się dobrze. Mama też czuje się coraz lepiej. Nie może karmić piersią, więc co tydzień musi kupić mleko za 5000 franków CFA, czyli około 8 euro. „Trzeba sobie radzić, więc próbuje” pisze s. Alina. Dużo pomaga jej ciocia, która w szpitalu była przy niej cały czas.

Druga nie skończyła drugiego roku szkoły, bo zaszła w ciążę. Długo ja ukrywała, a poród okazał sie bardzo trudny. Pojawiło się niedotlenienie, uszkodzenia neurologiczne.. Jej córeczka jest bardzo chora: ma ataki padaczkowe, nie reaguje poprawnie na bodźce, ale nikt do końca nie wytłumaczył rodzinie co jej jest. Wysłana c córeczką do pediatry na badania, niestety nie wszystkie uda się zrobić, bo nie są tanie, a młodej mamy nie stać nawet na taksówkę do szpitala. W domu nie ma mamy – babci, która mogłaby pomóc. Poprosiła nas o maszynę do szycia. Na razie, gdy ma coś do uszycia, idzie do koleżanki i szyje na jej maszynie.

To ta sama maszyna, którą koleżanka dostała kiedyś od swojego Rodzica Adopcyjnego.
Maszyny do szycia kupujęmy uczennicom tzw. „nożne”, aby nie wymagały prądu. Koszt jednej to około 170 EUR. Poglądowa fotografia poniżej.

Dlaczego o tym piszemy

Zwykle opowiadamy Wam o maturach, dyplomach i nagrodach. Ta historia jest inna, ale pokazuje, po co jest szkoła. Nie piszemy jej, żeby kogokolwiek oceniać.

Szkoła to nie tylko lekcje. To miejsce, do którego trzeba codziennie przyjść, i dorośli, którzy zauważą, że coś się dzieje. Czas, żeby nauczyć się zawodu, zanim życie zmusi do zarabiania. Dla dziewczyny z biednej rodziny każdy rok w szkole to rok, w którym może być po prostu uczennicą, a nie od razu dorosłą odpowiedzialną za dom.

Pierwsza z nich, zanim została mamą, nauczyła się szyć i dostała maszynę. Dziś ma zawód w rękach i narzędzie, którym może zarobić, a nawet pożyczyć je koleżance. Druga przerwała naukę w połowie i zaczyna dorosłe życie bez tego zabezpieczenia.

Jest też druga lekcja. Nauka jednej z nich się skończyła, drugiej się przerwała, a jednak w trudnej chwili obie przyszły po pomoc i nie odmawiamy. Siostry znają je od lat, wiedzą, do kogo wysłać chore dziecko i gdzie szukać pomocy. Ta sieć zaufania powstawała latami – od 2012 roku działamy tam także my jako fundacji – i cieszymy się, że potrafią zaufać.

Właśnie dlatego tak nam zależy, żeby każda uczennica, nawet powtarzająca rok, nie musiała przerwać nauki. Każdy opłacony rok to rok przewagi na całe życie. Każdy kolejny dzień w ławce, na co pracujemy z misjonarkami – rozmawiając z uczennicami i ich rodzinami – to wiedza, pewność siebie, niezależność, mniejsza szansa, że będzie zdana tylko na innych. To samodzielność. Nawet jako młoda mama.

Na zdjęciu jedno z dzieci ze swoją babcią.

Chcesz wesprzeć uczennicę po przejściach? Napisz do nas: [email protected].

Z szacunku dla prywatności dziewcząt i ich dzieci nie podajemy imion.

Nasi darczyńcy