
Gdy w 2012 roku zaczynaliśmy Adopcję Serca, wielu dzisiejszych absolwentów naszego programu siedziało w pierwszych ławkach szkoły podstawowej.
Dziś szyją, naprawiają samochody, pracują w hotelach, piszą teksty, zarządzają dostawami i uczą młodszych.
Każda z tych dróg zaczęła się od jednej decyzji: ktoś w Polsce postanowił zostać ich Rodzicem Adopcyjnym.
Najpierw miska, potem zeszyt
Głodne lub chore dziecko niczego się nie nauczy. Dlatego w części placówek zapewniamy posiłek, mleko i leki. Dopiero wtedy zeszyt ma sens.
Szkoła też kosztuje. Większość szkół, z którymi współpracujemy, jest płatna oficjalnie albo pobiera tzw. czesne ukryte. Do tego mundurek, książki, przybory, buty, a nawet obowiązkowe skarpetki. Bez nich uczeń często nie zostanie nawet wpuszczony na lekcje. Właśnie na to idzie wpłata Rodzica Adopcyjnego.


Szkoła daje szczęście. A ostatecznie daje wolność.
Szczególnie dla dziewczynek.

Od pierwszej klasy do dyplomu
Wielu naszych podopiecznych jest z nami latami. Zaczynają w szkole podstawowej, potem idą do liceum, a dalej na studia albo do szkoły zawodowej.
Marie jako sierota mieszkała z babcią i opiekowała się dwoma młodszymi braćmi. To babcia wierzyła, że można żyć inaczej.
Marie skończyła trzyletnie dziennikarstwo, bo na każdym etapie ktoś był obok niej. Ivy przez cztery lata studiów miała wsparcie kilku Darczyńców i dziś ma dyplom z zarządzania łańcuchem dostaw.
Nadine i Rosine wybrały szkołę krawiecką. Junior skończył formację mechanika samochodowego.
Nie każdy musi być szkolnym orłem. Rosine długo była ostatnia w klasie. W szkole zawodowej pierwszy raz usłyszała, że jest w czymś naprawdę dobra.



Pomoc, która wraca
Studenci w naszym programie zobowiązują się pomagać młodszym w nauce. Steve, student informatyki, w każdą sobotę uczył grupę ośmiu licealistów matematyki, fizyki, chemii i informatyki. Wszyscy, którzy regularnie przychodzili, zdali egzaminy.
Dziś zajęcia wyrównawcze na misji prowadzą nasi studenci i absolwenci. Oddają w ten sposób to, co sami kiedyś dostali, i uczą się, jak być samodzielnymi, pracującymi dorosłymi, którzy zmieniają swój świat.

Partner, nie beneficjent
Nie sprowadzamy dzieci z Afryki do Polski i nie pośredniczymy w adopcji naturalnej. To wbrew temu, w co wierzymy. Kraje Afryki i Azji mają dobre szkoły średnie i uczelnie. Młody człowiek, który uczy się u siebie, buduje sieć kontaktów i relacji zawodowych, której nie dałaby mu uczelnia w Polsce.
Chcemy, by mieszkańcy Afryki stawali się z czasem partnerami naszych projektów, a nie tylko ich beneficjentami. Na miejscu programem opiekują się nasi partnerzy: siostry misjonarki, nauczyciele i rodzina prowadząca dom dziecka. Koordynatorzy pracują jako wolontariusze, bez wynagrodzenia, obok swoich codziennych obowiązków.
Co dostajesz jako Rodzic Adopcyjny
Co najmniej raz w roku staramy się przesyłać aktualne informacje o dziecku i materiały otrzymane z placówki. Może to być zdjęcie, świadectwo, list albo rysunek. Przez Fundację możesz też pisać do swojego podopiecznego.
Czasem w liście pada jedno zdanie, które zostaje na długo:
„Modlę się też za Was, bo bardzo mi pomagacie”.
Willy, z listu do Rodziny Adopcyjnej
Ile kosztuje rok nauki
- szkoła podstawowa: 200 € rocznie (ok. 17 € miesięcznie)
- szkoła średnia: 250 € rocznie (ok. 21 € miesięcznie)
- uczeń w Nepalu: 340 USD rocznie (ok. 28 USD miesięcznie)
- dziecko z rodzinnego domu dziecka w Kenii: 700 USD rocznie (ok. 58 USD miesięcznie)
Nie musisz od razu zostać stałym Rodzicem. Możesz zostać Adopcyjną Ciocią, Babcią, Wujkiem lub Dziadkiem albo wspierać dziecko razem z klasą czy grupą przyjaciół.
Zostań Rodzicem Adopcyjnym
Adopcyjny Rodzic daje dziecku szansę na szczęśliwsze i bezpieczniejsze jutro. Napisz do nas na [email protected]. Przedstawimy Ci dziecko, nastolatka lub studenta, które czeka na swoją szansę i odpowiemy na wszystkie pytania.
